salimkocak

KİM DAHA UYGAR?

Afrika’da 54 ülke var, bunlardan 19’unun resmî dili İngilizce, 18’ininki Fransızca, 3’ününki Portekizce. Birer tane de İspanyolca ve İtalyanca olan var.
Bunların hepsi de eski sömürgeler. “Eski” derken, ne kadar eski? 18., 19. yüzyılda falan mı kalmışlar?.. Hayır. Hemen hemen hepsi de bağımsızlığına 1960’lı yıllarda, şunun şurasında elli yıl önce falan kavuşmuş.
Kaldı ki böyle şeyler sadece Afrika’da da yapılmış değil.
Venezuella, Arjantin, Şili, Bolivya, Paraguay, Peru, Kolombiya, Uruguay, Küba ve Meksika’nın resmî dilleri de İspanyolca. Ya Brezilya’nınki? Kendi dili mi? Hayır. Onunki de Portekizce. Hepsi de ancak Batıdan giden sömürgecilerin dilleriyle konuşabiliyorlar bugün.
Bir-ikisinde görülen ve kendilerine ait olan Maya, Nahuatl, Quechua, Aymara gibi garibim birkaç resmî dil ise sadece ikinci rasmi dil olarak kabul edilmiş ve onlar da ancak yerel düzeylerde kalabilmiş!
Ülkelerin yeraltı ve yerüstü zenginliklerini sonuna kadar sömürdükleri, o toprakların sahiplerini birbirlerine kırdırdıkları yetmezmiş gibi, dillerini de tarihe gömmek değilse, nedir bunun adı?..
Milliyetlerüstü olma iddiasındaki Sovyetler Birliği’ne bağlı cumhuriyetlerin alfabeleri bile Kiril, resmî dilleri Rusça yapılmamış mıydı?
Oysa “ötekiler” diyerek adam sınıfına dahi koymadıklarının bir bölümü olan biz Türkler ne yapmışız?.. Hem de 100-150 yıl filan değil; 300, 400, hatta 550 yıl gibi çok daha uzun süreler yönettiğimiz ülkelerden bir tanesinin dahi diline dokunmuş muyuz? İçlerinde bir tane dahi resmî dili Türkçe (ya da Osmanlı Türkçesi) olan, Türkçe konuşan var mı?
Bırakın egemenliğimiz altındaki ülkelerde yaşayanları, Anadolu’da yaşayagelen Ermeni, Rum, Yahudi yurttaşlarımızı bile asilime etmiş miyiz?.. Hayır.
Bugününün ölçülerinde dahi hangisi uygarlıktır bunun?
(Salim Koçak - 2007)

busra trz

çok güzel bi paylaşım teşekkürler ama maalesef bizlerin bile kaçta kaçı biliyor bu anlattıklarını... Atatürk'ün damarlarımızda ki asil kana dikkat çekmesi boşuna değil... kendimizi tanımamız için dikkatle ve önemle tarihimizin üzerinde durmalıyız... boş amerikan özentisi kişilikler olursak sonumuz -parlak geçmişimize rağmen- hiç iç açıcı değil...

salimkocak

Teşekkürler, BUSRA TRZ. Yararlı olabildiyse ne mutlu bana... O zaman, işte bir başka karşılaştırma :

HANGİ AYDINLANMA DAHA HÜMANİST?

Sekülerizm (dindışılık) ve salt akıl üzerine inşa edilmiş “Batı aydınlanması” gözlerimizi o denli kamaştırmış ki kendi gerçeklerimizi bile göremez olmuşuz!
Öyle ya; bir “Batı aydınlanması” görülmüş de, “Anadolu aydınlanması” görülmemiş mi yeryüzünde?.. Ve bizim “aydınlanma”mız daha da eski, daha da önceki bir aydınlanma değil mi? Ve yine bizim “aydınlanma”mız; “akıl”la birlikte kalbin/ruhun/vicdanın da aydınlanması olarak çıkmamış mı ortaya?..
Bu ne ifade eder?
Kötülüğü düşünüp tasarlayan şey akıldır ama, Yusuf Has Hâcip’deki, Yunus Emre’deki, Mevlâna’daki, Ahmet Yesevî’deki, Edebâli, Pir Sultan Abdal, Ahmet Yesevî, Hacı Bektaş Veli’deki aydınlanma/aydınlatma felsefesinde kötülük duygu ve düşüncesine yer yoktur. Onlar aklı kullanmadıklarından mı?.. Elbette değil. Çünkü onu kullanmayanların çağları aşması mümkün değildir. Bunu iddia etmek bile aykırıdır akla. Ama onların, aklın yanında bir de gönül gözleri vardı, vicdanları vardı. Akla göre iyilik de, kötülük de göreceli olmaya mahkûmdur ama, gönül gözünde ve vicdanda böyle bir şeye yer yoktur. (Varsa, o göz zaten gönül gözü, o vicdan da vicdan olamaz.)
“Gönül” kavramının hiçbir Batı dilinde karşılığının olmaması bile çok şey anlatmıyor mu bize?..
Batı aydınlanmasının ürettiği kavramlar, değerler mi daha iyilikçi, daha insancıl, daha vicdanîdir, Anadolu aydınlanmasının ürettikleri mi?.. Batı dillerinde "vicdan" kavramı salt “gewissen, conscious” gibi bilinç düzlemine ve zihinselliğe indirgenen bir şekilde ele alınırken, aynı kavram bizim dilimizde şefkat, merhamet, iyilik, yardımseverlik gibi en üstün değerleri de içerir.
Pozitif bilimi insanlığın yararına kullandığınız gibi zararına da kullanabilirsiniz ama, gönül ve vicdan her zaman ve her yerde sadece iyilikten yana olur. O bombaları Hiroşima ve Nagazaki’ye bırakan salt akıldı, gönül -ya da vicdan- değil!
Tamam, elbette Batıdan da alacağımız birçok değer var. Ama neden bunu yaparken bazı değerlerimizi fedâ edelim?.. Batının da bizim gönül ve moral uygarlığımızın ürünlerine ihtiyacı yok mu?..
Biz de onlara Mevlâna, Yunus Emre, Pir Sultan Abdal hümanizmini taşısak Batılılara kötülük mü etmiş oluruz?
Yoksa o değerleri biz de mi yitirdik?
İtiraf etmeliyiz : Oldukça doğru bu.
İyi ama, son derece sakat bir Batılılaşma derdine düşenler bizler değil miydik? O büyük önder, bugünkü Batılılaşma anlayışımız gibi bir anlayış mı öğütlemişti bize?
Kaldı ki Atatürk’ün önerdiği “batılılaşma” değil; “çağdaşlaşma” değil miydi?..
Çağdaşlaşma ise Batıyı bile sollamayı hedefler.

*Freya*

__________________

salimkocak

Evet, yazılar bana ait.
Üzgünüm; konuyu tiyatro bölümünde açmış olduğumu satırlarınızı okuyunca farkettim. Dalgınlık, işte... Kusura bakılmasın.

*Freya*

__________________

®Volkan

__________________
Paylaşacak bir şey artık yoksa bir erkek ve bir kadın arasında
Yaklaştırsana yavaş yavaş, kendini bana;
Al içine tekrar, derinine sakla, kat kasırgana.
Yalan söyleme, bak gözlerime, bitmiş olamaz!
Yokla ceplerini aşk kırıntıları kalmış olmalı biraz.

masalım

paylaşım için tşk

__________________
Başımdan ne rüzgarlar esti...