Sevgiliye Mektup

**IspaRtaLı** · 26-04-2008, 17:48

Kime ait olduğunu bilmediğim bu mektumda kendimce düzeltmeler ve eklemeler yaptım.. Umarım sizlerde beğenirsniz..

Ne kadar zor bir gün geçirdiğimi anlatmaya kelimeler bulamıyorum.Nasıl anlatılır ki bu acı?Kim tercüman olabilir duygularıma?Ya da kim ilaç olabilir yaralarıma?İçimdeki derdin dermanı yok.Dert sensin,dermanı da sadece sende var!Ama sen yoksun!Şarkı der ki,ben bir yalanım sen de yalancı.Bu bizimki ucuz bir aşk romanı.Sahte gülümsemeler,yalan sevişmeler bu romanın sayfaları.Sen yalancı yaramın tek ilacı...Sen yoksun ve benim artık bu gerçeği kabullenmem hayatıma sensiz devam etmem gerekiyor.Herkes benden bunu bekliyor.Herkesin dilinde aynı cümle "Hayat devam ediyor" Her şeye yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen hayat devam ediyor.Ama nasıl bunu hiç kimse bilmiyor.Unutursun diyorlar.Nasıl unutacağımı,nasıl artık olmayışını kabulleneceğimi söyleyen yok.Bilmiyorlar ki ben sensiz yarımım.Hep bir şeyler eksik senin yokluğunda.Bu eksiklikte yaşadığım sürece tamamlanmayacak.Zamanla bu eksiklikle yaşamayı öğreneceğimi,alışcağımı düşünüyorum.Unutacağım demiyorum sakın beni yanlış anlama.Sen alıngansındır şimdi kırılmışsındır bana.Ben senden vazgeçermiyim hiç?

Şimdilik tam bir mutluluk yaşayamıyorum.Yaşayamamda.Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin mutluluğu tam anlamıyla yaşayabileceğimi sanmıyorum.Çünkü hep bir yarım eksik olacak.İşte kimse bunu anlamıyor.Bir şey olmamış gibi davranmamı,gülüp,eğlenmemi bekliyorlar.Suratım asık olduğunda kızıyorlar.Bende başkalarının yanında acımı saklıyorum.Gülmeye çalışıyorum ama çok zor oluyor.Bir süre sonra acım kendini belli ediyor.Bende o zaman kaçıyorum insanlardan.Kendimi yalnızlığa bırakıyorum.Ozamanda ağlayabildiğm kadra ağlıyorum.Hıçkırarak.Bazen hıçkırıklarım beni boğacak sanıyorum.Kalbim sıkışıyor.Acım daha da artıyor.Duvarları yumruklamak,ne varsa kırıp dökmek istiyorum.Ama yapamıyorum.Kimse ağladığımı anlamasın diye uğraşıyorum.Ama susmayı da beceremiyorum henüz acıma söz geçirmeyi öğrenemedim.Çektiğim acıları içime atıp susuyorum.Benim senden gizlim saklım olmadı hiç burdaykende gittiğimdede!!!

Ne zaman biri seni sorsa gözlerimi kaçırıyorum.Sen aklıma gelince gözlerim yaşla doluyor bana acısınlar istemiyorum.Sen yoksun ve benim buna alışmam lazım.Ama bu çok zor.Yaşadığımız ayları,bana bebişim diyişini,yüzümü sevip okşayışını,sarılışını,öpüşünü,benim için yaptıklarını nasıl unutabilirim ki.Kavgalarımızı bile unutamam.Hatırladıkça güldüğüm tek şey diyebilirim kavgalarımız için.Sana hep naz yapardım.Bazen olurdu ki hiç nedensiz küserdim sana yüzümü buruştururdum yalandan,sen bilirdin sana küs kalamayacağımı komiklik yapıp kalbimi kazanırdın aslında hiç bir şey yapmasanda sana küs kalamazdım.Bende senin en çok neyini sevdim biliyor musun?Beni ne kadar çok kızdırsanda yanıma geldiğinde gülümseyişine hiç dayanamadım.İşte o zaman bende tüm buzlar erirdi.Koşup boynuna sarılmak gelirdi içimden ama hiç yapamadım bunu.
Şimdi düşünüyorumda ne çok kavga etmişiz seninle.Üstelik hep sudan sebeplerle.Ben mi çok kavgacıydım yoksa senmi beni çok kızdırıyodun işte onu hiç bilmiyorum.Şimdi çok geç olsa da anladığım tek bir şey var hayat gerçekten çok kısaymış kavga etmekten,gelecek kaygısı yaşamaktan bu günü yaşayamamışız.Ve şimdi geri dönüşü imkansız.Bu benim hayatımın en büyük dersi oldu.Şimdi yanımda olsan seni hiç üzmez,hiç kavga etmezdim.Gerçi biz yan yanayken hiç kavga etmezdik seninle.Hep kavgalarımız uzaktayken oldu yan yana gelince her şeyi unuturduk.Kavga ettiğimizde ben çekip gitmek isterdim ama sen hiç bırakmadın.İyiki de bırakmadın.Bir gün bırakırsın diye hep korktum
ama gitmektende vazgeçmedim ne yapıyım sana naz yapmak,peşimden koşturmak hoşuma gidiyordu.Ama bir gün hiç hesapta yokken,ansızın çekip gittin.Hiç sebepsiz gittin.Beni yapayalnız,çaresiz bırakıp gittin.Bir daha geri dönmenin imkansız olduğunu anlamak çok zor oldu benim için.Üstelik bu gidiş sana hiç yakışmadı.Biz daha vedalaşmamıştıkki.Sen böyle sessizce gitmezdin ki.Eğer varsa bir yolu ne olur geri dön.Ben sensiz olamıyorum.Dön bebeğim,dön çaresiz başım ayrılık böyle uzun sürmez ki.Dön ne olur dön!!!İnan pişman olmayacaksın.inan seni artık hiç üzmeyeceğim.Yokluğuna tahammülüm yok ne olur dön.Ben burada dönüşünü bekliyorum.Dön ki yarım bıraktığımız ne varsa tamamlayalım,dön ki hayata yeniden tutunayım,dön ki nefes alayım,dön ki yeniden mutlu olayım.Ben burda,bıraktığın yerde dönüşünü bekliyorum.Ama yorgun,ama yalnız,ama biçare.Her gün bir parçamı kaybederek seni bekliyorum.Seni yeniden göreceğim gün için yaşıyorum.Herkes boşuna bekleme mümkün değil diyor ama ben inanmıyorum dön de utandır onları.Rüyalarımda değil gerçekte seninle olmak istiyorum.Resmine değil sana dokunmak istiyorum.Kader birleştirdi bizi ama ayırmasına izin vermeyelim.Hem ben böyle gitmezdim ki sana veda etmeden gitmezdim.İşte bu gidiş bana hiç yakışmadı.Varsa bir dönüşüm DÖNüCEM!!!O zaman sana sımsıkı sarılacağım.Bu güne kadar hiç sarılmadığım kadar sıkı sarılacağım.Ve işte o zaman içimdeki suskunluk haykıracak seni seviyorum diye.Seni seviyorum bebeğim,dönüşümü bekliyorum!!!

Gerçek mutluluk, bütün insalığın altına çekilen toplam duyarlılıktan oluşur..

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

26-04-2008, 17:48	#1 (permalink)
IspaRtaLı	Sevgiliye Mektup Kime ait olduğunu bilmediğim bu mektumda kendimce düzeltmeler ve eklemeler yaptım.. Umarım sizlerde beğenirsniz.. Ne kadar zor bir gün geçirdiğimi anlatmaya kelimeler bulamıyorum.Nasıl anlatılır ki bu acı?Kim tercüman olabilir duygularıma?Ya da kim ilaç olabilir yaralarıma?İçimdeki derdin dermanı yok.Dert sensin,dermanı da sadece sende var!Ama sen yoksun!Şarkı der ki,ben bir yalanım sen de yalancı.Bu bizimki ucuz bir aşk romanı.Sahte gülümsemeler,yalan sevişmeler bu romanın sayfaları.Sen yalancı yaramın tek ilacı...Sen yoksun ve benim artık bu gerçeği kabullenmem hayatıma sensiz devam etmem gerekiyor.Herkes benden bunu bekliyor.Herkesin dilinde aynı cümle "Hayat devam ediyor" Her şeye yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen hayat devam ediyor.Ama nasıl bunu hiç kimse bilmiyor.Unutursun diyorlar.Nasıl unutacağımı,nasıl artık olmayışını kabulleneceğimi söyleyen yok.Bilmiyorlar ki ben sensiz yarımım.Hep bir şeyler eksik senin yokluğunda.Bu eksiklikte yaşadığım sürece tamamlanmayacak.Zamanla bu eksiklikle yaşamayı öğreneceğimi,alışcağımı düşünüyorum.Unutacağım demiyorum sakın beni yanlış anlama.Sen alıngansındır şimdi kırılmışsındır bana.Ben senden vazgeçermiyim hiç? Şimdilik tam bir mutluluk yaşayamıyorum.Yaşayamamda.Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin mutluluğu tam anlamıyla yaşayabileceğimi sanmıyorum.Çünkü hep bir yarım eksik olacak.İşte kimse bunu anlamıyor.Bir şey olmamış gibi davranmamı,gülüp,eğlenmemi bekliyorlar.Suratım asık olduğunda kızıyorlar.Bende başkalarının yanında acımı saklıyorum.Gülmeye çalışıyorum ama çok zor oluyor.Bir süre sonra acım kendini belli ediyor.Bende o zaman kaçıyorum insanlardan.Kendimi yalnızlığa bırakıyorum.Ozamanda ağlayabildiğm kadra ağlıyorum.Hıçkırarak.Bazen hıçkırıklarım beni boğacak sanıyorum.Kalbim sıkışıyor.Acım daha da artıyor.Duvarları yumruklamak,ne varsa kırıp dökmek istiyorum.Ama yapamıyorum.Kimse ağladığımı anlamasın diye uğraşıyorum.Ama susmayı da beceremiyorum henüz acıma söz geçirmeyi öğrenemedim.Çektiğim acıları içime atıp susuyorum.Benim senden gizlim saklım olmadı hiç burdaykende gittiğimdede!!! Ne zaman biri seni sorsa gözlerimi kaçırıyorum.Sen aklıma gelince gözlerim yaşla doluyor bana acısınlar istemiyorum.Sen yoksun ve benim buna alışmam lazım.Ama bu çok zor.Yaşadığımız ayları,bana bebişim diyişini,yüzümü sevip okşayışını,sarılışını,öpüşünü,benim için yaptıklarını nasıl unutabilirim ki.Kavgalarımızı bile unutamam.Hatırladıkça güldüğüm tek şey diyebilirim kavgalarımız için.Sana hep naz yapardım.Bazen olurdu ki hiç nedensiz küserdim sana yüzümü buruştururdum yalandan,sen bilirdin sana küs kalamayacağımı komiklik yapıp kalbimi kazanırdın aslında hiç bir şey yapmasanda sana küs kalamazdım.Bende senin en çok neyini sevdim biliyor musun?Beni ne kadar çok kızdırsanda yanıma geldiğinde gülümseyişine hiç dayanamadım.İşte o zaman bende tüm buzlar erirdi.Koşup boynuna sarılmak gelirdi içimden ama hiç yapamadım bunu. Şimdi düşünüyorumda ne çok kavga etmişiz seninle.Üstelik hep sudan sebeplerle.Ben mi çok kavgacıydım yoksa senmi beni çok kızdırıyodun işte onu hiç bilmiyorum.Şimdi çok geç olsa da anladığım tek bir şey var hayat gerçekten çok kısaymış kavga etmekten,gelecek kaygısı yaşamaktan bu günü yaşayamamışız.Ve şimdi geri dönüşü imkansız.Bu benim hayatımın en büyük dersi oldu.Şimdi yanımda olsan seni hiç üzmez,hiç kavga etmezdim.Gerçi biz yan yanayken hiç kavga etmezdik seninle.Hep kavgalarımız uzaktayken oldu yan yana gelince her şeyi unuturduk.Kavga ettiğimizde ben çekip gitmek isterdim ama sen hiç bırakmadın.İyiki de bırakmadın.Bir gün bırakırsın diye hep korktum ama gitmektende vazgeçmedim ne yapıyım sana naz yapmak,peşimden koşturmak hoşuma gidiyordu.Ama bir gün hiç hesapta yokken,ansızın çekip gittin.Hiç sebepsiz gittin.Beni yapayalnız,çaresiz bırakıp gittin.Bir daha geri dönmenin imkansız olduğunu anlamak çok zor oldu benim için.Üstelik bu gidiş sana hiç yakışmadı.Biz daha vedalaşmamıştıkki.Sen böyle sessizce gitmezdin ki.Eğer varsa bir yolu ne olur geri dön.Ben sensiz olamıyorum.Dön bebeğim,dön çaresiz başım ayrılık böyle uzun sürmez ki.Dön ne olur dön!!!İnan pişman olmayacaksın.inan seni artık hiç üzmeyeceğim.Yokluğuna tahammülüm yok ne olur dön.Ben burada dönüşünü bekliyorum.Dön ki yarım bıraktığımız ne varsa tamamlayalım,dön ki hayata yeniden tutunayım,dön ki nefes alayım,dön ki yeniden mutlu olayım.Ben burda,bıraktığın yerde dönüşünü bekliyorum.Ama yorgun,ama yalnız,ama biçare.Her gün bir parçamı kaybederek seni bekliyorum.Seni yeniden göreceğim gün için yaşıyorum.Herkes boşuna bekleme mümkün değil diyor ama ben inanmıyorum dön de utandır onları.Rüyalarımda değil gerçekte seninle olmak istiyorum.Resmine değil sana dokunmak istiyorum.Kader birleştirdi bizi ama ayırmasına izin vermeyelim.Hem ben böyle gitmezdim ki sana veda etmeden gitmezdim.İşte bu gidiş bana hiç yakışmadı.Varsa bir dönüşüm DÖNüCEM!!!O zaman sana sımsıkı sarılacağım.Bu güne kadar hiç sarılmadığım kadar sıkı sarılacağım.Ve işte o zaman içimdeki suskunluk haykıracak seni seviyorum diye.Seni seviyorum bebeğim,dönüşümü bekliyorum!!! Gerçek mutluluk, bütün insalığın altına çekilen toplam duyarlılıktan oluşur.. __________________ ELßeT bir qün Öleceğimi ßiLerek YaşıyoruM Artıkkk Hereşeye rağmen ßir gün benim içinde Güneş doğacak... Şafak:160 başka yoK... *gaßar KarTaLı*

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)